Kusumagraj once more!

Kusumagraj is probably the most gifted poet in marathi literature. Some of the concepts he comes up with, are so beautifully connected with our daily lives, that reading 2-3 lines usually enthralls you. Another top drawer poem from Kusumagraj, which Im posting for inspiring my friend Bail.  Bail - (real identity not disclosed) as we now call him, is suffering from some strange syndromes these days, the virus- you can guess from reading the poem below. Bail, this has been posted so that you do not delay whatever you are doing - trust me, it will work!!! :D


पुरे झाले चंद्र-सुर्य , पुरे झाल्या तारा
पुरे झाले नदी नाले, पुरे झाला वारा
मोरासारखा छातीकाढून उभा राहा
जाळासारखा नजरेत नजर बांधून पाहा
सांग तिला . . .
तुझ्या मिठीत स्वर्ग आहे सारा

शेवाळलेले शब्द आणि यमक-छंद करतील काय?
डांबरी सडकेवर श्रावण इन्द्रधनु बांधील काय?
उन्हाळ्यातल्या ढगासारखा हवेत बसशील फिरत
जास्तित-जास्त १२ महिने बाई बसेल झुरत
नंतर तुला लगीन चिठ्ठी आल्याशिवाय राहिल काय?

म्हणून म्हणतो जागा हो जाण्यापूर्वी वेळ
प्रेम नाही अक्षरांच्या भातुकलीचा खेळ
प्रेम म्हणजे वणवा होउन जाळत जाणं
प्रेम म्हणजे जंगल होऊन जळत राहाणं
प्रेम कर भिल्लासारखं
बाणावरती खोचलेलं
मातीमध्ये उगवून सुध्धा
मेघापर्यंत पोहोचलेलं

शब्दांच्या या धुक्यामधे अडकु नकोस
बुरूजावरती झेंड्यासारखा फडकू नकोस
उधळून दे तुफ़ान सारं काळजामध्ये साचलेलं
प्रेम कर भिल्लासा्रखं बाणावरती खोचलेलं…
Bail, I hope you do get the messege. But in general, Kusumagraj has written this beauty for all those Bails out there. There is a bail in all of us! Let go of all fears and inhibitions, be bold, and just do it!